شرط تحقق اميد اين است كه انسان در اظهار خود صادق باشد. خداوند دل را خانه خود قرار داده است و كليد خانه دل دست اوست. اگر اين دل پاك باشد بدون آنكه ما بخواهيم او وارد مي شود. اگر حريم خانه او را نگه داريم خداوند اميد انسان را بزودي محقق مي كند و به جاي اينكه ما دنبال او بگرديم او خودش به سراغ ما مي‌آيد.

هر كسي هر گناهي هم كه كرده باشد خداوند در قرآن او را چنين خطاب مي كند: "يا عبادي" اي بندة من! و اين نهايت محبت و رأفت معبود است. به او روزي، سلامتي و عزت مي دهد، حتي اگر چه بنده حق ناشناسي باشد. اين حالت در قرآن موج مي‌زند، زيرا قرآن، باران رحمت است.

"اي كساني كه اسراف كرديد، قدر نفس و زندگي و موقعيتها و نعمتها را ندانسته و آنها را ضايع كرديد "لا تقنطوا"  هيچ گاه از رحمت خداوند  نا اميد نباشيد." (زمر 53) چرا كه "ان الله يغفر الذنوب جميعاً"  يعني چه صغير و چه كبير هر گناهي كه باشد خدا مي‌بخشد.

خداوند غافر الذنب و  قابل التوب و توبه پذير است. انسان در نا اميدي نبايد خودش را ببازد و بگويد كار من تمام است و جهنمي هستم خدا مرا نمي بخشد؛ و نه اينكه خيلي اميدوار باشد كه از حركت باز بماند. پيام هر دو اين است كه بنده در حال اعتدال باشد در عين اميدواري خوف هم در دل داشته باشد.

"خدايا هر كس به دنبال گمشده خود مي گردد. هر كسي براي نجات خود به راهي مي انديشد هر كسي به اميدي و آرزويي زندگي مي كند اما من اميد و آرزويي ندارم جز تو."      شهيد دكتر چمران

ز-جعفري